Found your blog via Teo M. For me, the thing that leaps out about this is the prevailing attitudes abt the indigenous populations. Am curious about your statement about racism, because whether or not race is an outdated concept, the marginalization Aetas and of other indigenous populations is very related to their marginalization and invisibility in Filipino society.

It’s a functional racism at work in Pinoy society, one along the lines of the ICERD:

“Any distinction, exclusion, restriction, or preference based on race, colour, descent, or national or ethnic origin which has the purpose or effect of nullifying or impairing the recognition, enjoyment, or exercise, on equal footing, of human rights and fundamental freedoms in the political, economic, social, cultural, or any other field of public life.”

That’s from this Daniel Hindes essay
http://www.danielhindes.com/essays/essay.php?essay=5

Salamat, and happy new year.

seriously, marocharim, having grown up with our peers called “iguy” by not-a-few lowlanders (and sometimes even by our own peers themselves), doesn’t it make you wonder how, sadly, ethnocentrism just might be a norm accepted by folks and elders, and passed down to kids? note that in borres’ entry, it seemed like her dad was making fun of the aetas via making fun of her.

on the issue of the posting itself — i think perhaps that borres has learned what not to say in public. unfortunately, it would seem that borres may not have learned what to do when she’s stuck a foot in her mouth (which wordsmith rom deals with rather insightfully, if you’ve read it).

Pagpasensyahan mo na ang baluktot kong Tagalog.

Kung babasahing maigi ang post, hindi ito simpleng isyu ng pagtuturo ng kung *sino* ang may kasalanan, kundi kung *ano* ang kasalanan. Hindi ako eksperto sa usaping naaayon sa salita ng Diyos, ngunit naniniwala akong may mga antas ang mga kasalanan. May mga pinagkaiba ang mga kasalanan. Wala ako sa posisyon upang sabihin kung anuman ang kasalanan sa kaharian ng Diyos, ngunit nasa posisyon ako upang sabihin kung anuman ang kasalanan sa lipunang ginagalawan natin.

Sa unang punto: hindi ito isyu ng pagtingin natin sa sarili natin sa salamin. Sabihin na nating hinahangad ng isang makasalanang tao ang isiwalat ang isang kasalanan; tatanggalan ba natin siya ng karapatang humusga at gumawa ng isang intelihenteng opinyon dahil lamang sa kanyang pagiging makasalanan?

Lahat tayo ay nagkakasala, ngunit pinupuna sa Tracy dahil sa antas ng kanyang pagkakasala. Unang-una, hindi ito usapin ng mapanlait, mapanliit at nakakainsultong opinyon sa isang pribado at personal na talaarawan, kundi isang usapin ng mga mapanlait, mapanliit, at nakakainsultong opinyon sa isang publikong espasyo tulad ng Internet.

Walang pumipigil kay Tracy, at lalung-lalo nang hindi ng inyong lingkod, na manlait o humusga. Ngunit kung ang panlalait at panghuhusgang ito ay nangyari – at nangyayari – sa isang publikong espasyo na kung saan di na katanggap-tanggap ang mga panlalait at panghuhusga na ito, doon nagkakaroon ng problema. Wala akong pakialam sa kanyang personal na kaanyuan o ang kanyang ka-artehan; ang isyu dito ay ang sadyang kay babang tingin sa mga taong nabibilang sa ibang kultura. Lahat tayo siguro ay nanlait na ng tao, ngunit ginagawa ito sa isang pribadong espasyo.

Ang isyu kay Tracy ay isyu ng responsibilidad. Totoo nga ba sa kanyang sarili ang kanyang mga sinabi? Totoo na kung sa totoo, ngunit isa itong isyu ng respeto at hiya. Isa itong isyu ng pag-iintindi, pag-unawa, at responsableng panunulat. Hindi katotohanan ang sinulat ni Tracy, kundi isang nakakainsultong post na di lamang sumasagasa sa sensibilidad ng mga Aeta at ng mga dukha, ngunit sumasagasa sa sensibilidad ng mga tao at mga Pilipinong katulad ko.

May konteksto ang sinabi ni Hesus sa mga Pariseo nang iharap sa kanya ang isang babaeng diumano’y di malinis ang kalooban. Marapat lamang kitang mapaalalahanan, kapatid, na bagamat hindi ako isang relihiyoso o masunuring Kristyano, naniniwala pa rin ako na hindi ginagamit ang salita ng Diyos ng basta-basta lamang.

Ang mga pinoy ba talagang mapaglinis? Mga perpektong tao? Batuhan ng batuhan ng mga masasakit na mga salita laban sa isang taong nagkamali. Oo, accountable siya sa mga pinagsasabi niya tungkol sa mga kababayan nating mga Aeta, subalit hindi ito lisensya para batuhin natin siya hanggang sa mamatay siya. Hindi man literal na pagkamatay, ito ay pagkamatay sa pagkatao.

Puro tayo nagtuturo. Nakita ba natin ang ating mga sarili sa salamin? Ginagawa din natin yan ngunit sa mga ibang level o kabigatan. Porket ba mas mabigat ang nagawang kamalian ng babaeng ito ay may karapatan na tayong husgahan ang kapwa natin tao?

Kahit pumatay pa siya ng tao at ikaw ay nagnakaw lamang ng isang sentimo, pareho laman ito sa harapan ng Lumikha. Hindi tinitimbang ang kasalanan. Ang kasalanan niya at kasalanan natin at pareho lamang sa mata ng Diyos. Wala kahit sino man sa atin ang may karapatan na duruduruin na lang at kaladkarin ang pagkatao nitong babae na ito.

Hindi ko sinasabi na tama ang kanyang mga ginawa. Matapos kong mabasa ang kanyang mensaheng pribado, lumalabas na ito ay isa lamang matapat na pagrerecord ng kanyang eksperyensya, kilala natin ito sa tawag na diary bago pa lumaganap ang internet sa ating bansa.

Kung babasahin maigi, makikita natin na siya ay nag-da-diary. Mayroon siyang mga reflection at mga realization. Kinainggitan pa nga ng babaeng ito ang simpleng buhay ng mga Aeta. Hindi rin natin mai-de-deny na siya ay tapat lamang sa kanyang sarili. Iyan siya. Iyan ang kinalakihan niya. Maarte siya, sensitibo siya, pinandidirihan niya ang maraming bagay. Isinulat niya ang lahat ng ito dahil ito ang totoo.

Isa na bang kasalanan ngayon ang tinatawag nating honest to self? O sa Pilipino ay, nagpapakatotoo sa sarili? Sabihin nga ninyo na kasalanan ito, at pagnasabi niyo na tsaka ninyo husgahan itong babaeng ito.

Wala itong pinagkaiba sa nagkita kayo ng mga kaibigan mo at ikinuwento mo sa kanila ang karanasan mo with matching eklaboo. Wala rin itong pinagkaiba sa ipinabasa mo sa mga kaibigan mo ang iyong diary. Ngayon, may isa kang kaibigan na naghangad sa kanyang sarili o nagamit ng demonyo. Hiniram niya ang diary at pina-xerox at ipinamigay sa mga ka-klase at kung sino pa.

Ang pangyayaring ito ay ang internet na bersyon lamang. Ang kaibigan niya na nagkalanat nito ay nag screenshot at pinadala sa maraming mga tao. Sa makatuwid, lumalabas na isa lamang ito pagsha-share sa mga kaibigan niya na kanyang pinagkakatiwalaan. ‘Yun lamang, may isa na medyo naiba ng landas o may ibang hangarin.

Nagkamali siya. Oo hindi rin maganda ang kanyang mga sagot, kitang-kita na umiiral ang pride sa kanyang mga isinagot sa isyu. Ito ay isa lamang uri ng tinatawag nating defense mechanism. Kinakaladkad ang kanyang pagkatao matapos siyang idobol-kros ng kaibigan niya. Maaari din na wala talaga siyang remorse, pero ito ay hindi na natin problema.

Sabihin ninyo na hindi kayo nagkakasala at matapo, ngayon ninyo sabihin ang mga sinabi ninyo laban sa kanya. Magingat sana tayo sa ating mga panghuhusga na para bang hindi rin natin ginagawa ang mga iyon.

John 8:7
“… (Jesus) said to them, ‘If any one of you is without sin, let him be the first to throw a stone at her.’”